Als kind spendeerde ik elke zomer met ouders en zus aan de mediterrane zee. We verbleven standaard vijf weken in het krappe appartement van mijn grootouders, in de calle de Francisco Almarche in Benetússer, een dorpje ten zuiden van Valencia. In een oranje Renault 5, de achterbank naar voren geklapt –gordels achter bestonden nog niet– legden wij 2000 kilometer af. Mijn zus en ik lagen languit op de koffers, omgeven door bollen Edammer kaas voor alle ooms, tantes en grootouders. We vertrokken wanneer de avond viel, Parijs even na twaalven, Frankrijk in de nacht. Mijn vader reed vierentwintig uur aaneen, gespannen, met korte tussenpauzes voor koffie. Franse biljetten in de linkerschoen, Spaanse in de rechter. Aan de grens viel er zichtbaar een last van zijn schouders. Zijn ergste nachtmerrie: autopech in Frankrijk. Omdat hij noch Frans noch Engels sprak.

Lees verder...
Hier de directe link naar Mare

Mijn ouders besloten in september 2004 om naar Spanje te emigreren. Voor mijn vader betekende dat een terugkeer naar zijn geboortegrond. De burgemeester van het dorp had zich persoonlijk bemoeid met de aankoop van de woning. Hij had gewezen op de subsidie die geldt voor alle Spanjaarden die naar hun vaderland wilden retourneren. Mijn ouders konden kiezen uit een ruim aanbod. Overal in het dorp werd gebouwd. In aantal woningen overtreft het nieuwe gedeelte de oude kern.

Lees verder...